Það er svo frábært að búa í Danmörku...

Ég á engan bíl en kann ágætlega við strætó. Ég veit hvenær strætóinn minn fer að heiman og upp í skóla og svo frá skólanum og aftur heim þannig að ég þarf sjaldan að bíða lengi eða hlaupa á eftir honum. Síðast liðinn föstudag hljóp ég hins vegar á eftir þremur strætóum - á háum hælum í öll skiptin. Þá var ég komin heim úr skólanum og á leiðinni í vísó rétt við Hovedbanegården. Þá tók ég vagna sem ég fer sjaldan með og veit ekkert hvenær koma. Mér fannst þetta heldur há tala á einum degi svo að ég taldi hversu marga strætóa ég tók þennan dag - þeir voru sjö talsins!

Önnur strætósaga. Bílstjórarnir virðast flestir eiga vini sem taka strætó og því er iðulega einhver að tala við hann á leiðinni. Í sjöundu ferðinni minni heim á föstudaginn var einmitt einn slíkur félagi hjá hurðinni fremst. Þegar ég var svo næstum komin heim sá ég að hann talaði táknmál og þegar ég leit í spegilinn hjá bílstjóranum sá ég að hann talaði táknmál á móti!! Mikið var ég fegin að komast út.

Strætókveðjur.